เก่า 13-10-11, 19:56
octavian octavian is offline
วันที่สมัคร: Jun 2011
ข้อความ: 255
จำนวนครั้งที่ได้ร่วมมหาโมทนาบุญ: 3,160
ได้รับการมหาโมทนาบุญ 1,826 ครั้ง ใน 1,826 ข้อความ
พลังบุญ: 2091
octavian is on a distinguished roadoctavian is on a distinguished roadoctavian is on a distinguished roadoctavian is on a distinguished roadoctavian is on a distinguished roadoctavian is on a distinguished roadoctavian is on a distinguished roadoctavian is on a distinguished roadoctavian is on a distinguished roadoctavian is on a distinguished roadoctavian is on a distinguished road

Book the First.

The Scripture of the Saviour of the World,
Lord Buddha -- Prince Siddártha styled on earth --
In Earth and Heavens and Hells Incomparable,
All-honored, Wisest, Best, most Pitiful;
The Teacher of Nirvana and the Law.
Thus came he to be born again for men.
Below the highest sphere four Regents sit
Who rule our world, and under them are zones
Nearer, but high, where saintliest spirits dead
Wait thrice ten thousand years, then Eve again;
And on Lord Buddha, waiting in that sky,
Came for our sakes the five sure signs of birth
So that the Devas knew the signs, and said
"Buddha will go again to help the World."
"Yea!" spake He, "now I go to help the World
This last of many times; for birth and death
End hence for me and those who learn my Law.
I will go down among the Sâkyas,
Under the southward snows of Himalay,
Where pious people live and a just King."
That night the wife of King Suddhôdana,
Maya the Queen, asleep beside her Lord,
Dreamed a strange dream; dreamed that a star from heaven --
Splendid, six-rayed, in color rosy-pearl,
Whereof the token was an Elephant
Six-tusked and whiter than Vahuka's milk --
Shot through the void and, shining into her,
Entered her womb upon the right. Awaked,
Bliss beyond mortal mother's filled her breast,
And over half the earth a lovely light
Forewent the morn. The strong hills shook; the waves
Sank lulled; all flowers that blow by day came forth
As 'twere high noon; down to the farthest hells
Passed the Queen's joy, as when warm sunshine thrills
Wood-glooms to gold, and into all the deeps
A tender whisper pierced. "Oh ye," it said,
"The dead that are to live, the live who die,
Uprise, and hear, and hope! Buddha is come!"
Whereat in Limbos numberless much peace
Spread, and the world's heart throbbed, and a wind blew
With unknown freshness over lands and seas.
And when the morning dawned, and this was told,
The grey dream-readers said "The dream is good!
The Crab is in conjunction with the Sun
The Queen shall bear a boy, a holy child
Of wondrous wisdom, profiting all flesh,
Who shall deliver men from ignorance,
Or rule the world, if he will deign to rule."
In this wise was the holy Buddha born.
Queen Maya stood at noon, her days fulfilled,
Under a Palsa in the Palace-grounds,
A stately trunk, straight as a temple-shaft,
With crown of glossy leaves and fragrant blooms;
And, knowing the time come -- for all things knew --
The conscious tree bent down its boughs to make
A bower about Queen Maya's majesty,
And Earth put forth a thousand sudden flowers
To spread a couch, while, ready for the bath,
The rock hard by gave out a limpid stream
Of crystal flow. So brought she forth her child
Pangless -- he having on his perfect form
The marks, thirty and two, of blessed birth;
Of which the great news to the Palace came.
But when they brought the painted palanquin
To fetch him home, the bearers of the poles
Were the four Regents of the Earth, come down
From Mount Sumeru -- they who write men's deeds
On brazen plates -- the Angel of the East,
Whose hosts are clad in silver robes, and bear
Targets of pearl: the Angel of the South,
Whose horsemen, the Kumbhandas, ride blue steeds,
With sapphire shields: the Angel of the West,
By Nâgas followed, riding steeds blood-red,
With coral shields: the Angel of the North,
Environed by his Yakshas, all in gold,
On yellow horses, bearing shields of gold.
These, with their pomp invisible, came down
And took the poles, in caste and outward garb
Like bearers, yet most mighty gods; and gods
Walked free with men that day, though men knew not:
For Heaven was filled with gladness for Earth's sake,
Knowing Lord Buddha thus was come again.
But King Suddhôdana wist not of this;
The portents troubled, till his dream-readers
Augured a Prince of earthly dominance,
A Chakravartîn, such as rise to rule
Once in each thousand years; seven gifts he has --
The Chakra-ratna, disc divine; the gem;
The horse, the Aswa-ratna, that proud steed
Which tramps the clouds; a snow-white elephant,
The Hasti-ratna, born to bear his King;
The crafty Minister, the General
Unconquered, and the wife of peerless grace,
The Istrî-ratna, lovelier than the Dawn.
For which gifts looking with this wondrous boy,
The King gave order that his town should keep
High festival; therefore the ways were swept,
Rose-odors sprinkled in the street, the trees
Were hung with lamps and flags, while merry crowds
Gaped on the sword-players and posturers,
The jugglers, charmers, swingers, rope-walkers,
The nautch-girls in their spangled skirts and bells
That chime light laughter round their restless feet;
The masquers wrapped in skins of bear and deer.
The tiger-tamers, wrestlers, quail-fighters,
Beaters of drum and twanglers of the wire,
Who made the people happy by command.
Moreover from afar came merchant-men,
Bringing, on tidings of this birth, rich gifts
In golden trays; goat-shawls, and nard and jade,
Turkises, "evening-sky" tint, woven webs --
So fine twelve folds bide not a modest face --
Waist-cloths sewn thick with pearls, and sandal-wood;
Homage from tribute cities; so they called
Their Prince Savârthasiddh, "All-Prospering,"
Briefer, Siddártha.
'Mongst the strangers came
A grey-haired saint, Asita, one whose ears,
Long closed to earthly things, caught heavenly sounds,
And heard at prayer beneath his peepul-tree
The Devas singing songs at Buddha's birth.
Wondrous in lore he was by age and fasts;
Him, drawing nigh, seeming so reverend,
The King saluted and Queen Maya made
To lay her babe before such holy feet;
But when he saw the Prince the old man cried
"Ah, Queen, not so!" and thereupon he touched
Eight times the dust, laid his waste visage there,
Saying, "O Babe! I worship! Thou art He!
I see the rosy light, the foot-sole marks,
The soft curled tendril of the Swastika,
The sacred primal signs thirty and two,
The eighty lesser tokens. Thou art Buddh,
And thou wilt preach the Law and save all flesh
Who learn the Law, though I shall never hear,
Dying too soon, who lately longed to die;
Howbeit I have seen Thee. Know, O King!
This is that Blossom on our human tree
Which opens once in many myriad years --
But opened, fills the world with Wisdom's scent
And Love's dropped honey; from thy royal root
A Heavenly Lotus springs: Ah, happy House!
Yet not all-happy, for a sword must pierce
Thy bowels for this boy -- whilst thou, sweet Queen!
Dear to all gods and men for this great birth,
Henceforth art grown too sacred for more woe,
And life is woe, therefore in seven days
Painless thou shalt attain the close of pain."
Which fell: for on the seventh evening
Queen Maya smiling slept, and waked no more,
Passing content to Trâyastrinshas-Heaven,
Where countless Devas worship her and wait
Attendant on that radiant Motherhead.
But for the Babe they found a foster-nurse,
Princess Mahâprajâpati -- her breast
Nourished with noble milk the lips of Him
Whose lips comfort the Worlds.
When th' eighth year passed
The careful King bethought to teach his son
All that a Prince should learn, for still he shunned
The too vast presage of those miracles,
The glories and the sufferings of a Buddh.
So, in full council of his Ministers,
"Who is the wisest man, great sirs," he asked,
"To teach my Prince that which a Prince should know?"
Whereto gave answer each with instant voice
"King! Viswamitra is the wisest one,
The furthest seen in Scriptures, and the best
In learning, and the manual arts, and all."
Thus Viswamitra came and heard commands;
And, on a day found fortunate, the Prince
Took up his slate of ox-red sandal-wood,
All-beautified by gems around the rim,
And Sprinkled smooth with dust of emery,
These took he, and his writing-stick, and stood
With eyes bent down before the Sage, who said,
"Child, write this Scripture," speaking slow the verse
"Gâyatrî" named, which only High-born hear: --
Om, tatsaviturvarenyam
Bhargo devasya dhîmahi
Dhiyo yo na prachodayât.
"Acharya, I write," meekly replied
The Prince, and quickly on the dust he drew --
Not in one script, but many characters --
The sacred verse; Nagri and Dakshin, Nî,
Mangal, Parusha, Yava, Tirthi, Uk,
Darad, Sikhyani, Mana, Madhyachar,
The pictured writings and the speech of signs,
Tokens of cave-men and the sea-peoples,
Of those who worship snakes beneath the earth,
And those who flame adore and the sun's orb,
The Magians and the dwellers on the mounds;
Of all the nations all strange scripts he traced
One after other with his writing-stick,
Reading the master's verse in every tongue;
And Viswamitra said, "It is enough,
Let us to numbers.
After me repeat
Your numeration till we reach the Lakh,
One, two, three, four, to ten, and then by tens
To hundreds, thousands." After him the child
Named digits, decads, centuries; nor paused,
The round lakh reached, but softly murmured on
"Then comes the kôti, nahut, ninnahut,
Khamba, viskhamba, abab, attata,
To kumuds, gundhikas, and utpalas,
By pundarîkas unto padumas,
Which last is how you count the utmost grains
Of Hastagiri ground to finest dust;
But beyond that a numeration is,
The Kâtha, used to count the stars of night;
The Kôti-Kâtha, for the ocean drops;
Ingga, the calculus of circulars;
Sarvanikchepa, by the which you deal
With all the sands of Gunga, till we come
To Antah-Kalpas, where the unit is
The sands of ten crore Gungas. If one seeks
More comprehensive scale, th' arithmic mounts
By the Asankya, which is the tale
Of all the drops that in ten thousand years
Would fall on all the worlds by daily rain;
Thence unto Maha Kalpas, by the which
The Gods compute their future and their past."
"'Tis good," the Sage rejoined, "Most noble Prince,
If these thou know'st, needs it that I should teach
The mensuration of the lineal?"
Humbly the boy replied, "Acharya!"
"Be pleased to hear me. Paramânus ten
A parasukshma make; ten of those build
The trasarene, and seven trasarenes
One mote's-length floating in the beam, seven motes
The whisker-point of mouse, and ten of these
One likhya; likhyas ten a yuka, ten
Yukas a heart of barley, which is held
Seven times a wasp-waist; so unto the grain
Of mung and mustard and the barley-corn,
Whereof ten give the finger-joint, twelve joints
The span, wherefrom we reach the cubit, staff,
Bow-length, lance-length; while twenty lengths of lance
Mete what is named a 'breath,' which is to say
Such space as man may stride with lungs once filled,
Whereof a gow is forty, four times that
A yôjana; and, Master! if it please,
I shall recite how many sun-motes lie
From end to end within a yôjana."
Thereat, with instant skill, the little Prince
Pronounced the total of the atoms true.
But Viswamitra heard it on his face
Prostrate before the boy; "For thou," he cried,
Art Teacher of thy teachers -- thou, not I,
Art Guru. Oh, I worship thee, sweet Prince!
That comest to my school only to show
Thou knowest all without the books, and know'st
Fair reverence besides."
Which reverence
Lord Buddha kept to all his schoolmasters,
Albeit beyond their learning taught; in speech
Right gentle, yet so wise; princely of mien,
Yet softly-mannered; modest, deferent,
And tender-hearted, though of fearless blood;
No bolder horseman in the youthful band
E'er rode in gay chase of the shy gazelles;
No keener driver of the chariot
In mimic contest scoured the Palace-courts;
Yet in mid-play the boy would ofttimes pause,
Letting the deer pass free; would ofttimes yield
His half-won race because the laboring steeds
Fetched painful breath; or if his princely mates
Saddened to lose, or if some wistful dream
Swept o'er his thoughts. And ever with the years
Waxed this compassionateness of our Lord,
Even as a great tree grows from two soft leaves
To spread its shade afar; but hardly yet
Knew the young child of sorrow, pain, or tears,
Save as strange names for things not felt by kings,
Nor ever to be felt. But it befell
In the Royal garden on a day of spring,
A flock of wild swans passed, voyaging north
To their nest-places on Himâla's breast.
Calling in love-notes down their snowy line
The bright birds flew, by fond love piloted;
And Devadatta, cousin of the Prince,
Pointed his bow, and loosed a wilful shaft
Which found the wide wing of the foremost swan
Broad-spread to glide upon the free blue road,
So that it fell, the bitter arrow fixed,
Bright scarlet blood-gouts staining the pure plumes.
Which seeing, Prince Siddârtha took the bird
Tenderly up, rested it in his lap --
Sitting with knees crossed, as Lord Buddha sits --
And, soothing with a touch the wild thing's fright,
Composed its ruffled vans, calmed its quick heart,
Caressed it into peace with light kind palms
As soft as plantain-leaves an hour unrolled;
And while the left hand held, the right hand drew
The cruel steel forth from the wound and laid
Cool leaves and healing honey on the smart.
Yet all so little knew the boy of pain
That curiously into his wrist he pressed
The arrow's barb, and winced to feel it sting,
And turned with tears to soothe his bird again.
Then some one came who said, "My Prince hath shot
A swan, which fell among the roses here,
He bids me pray you send it. Will you send?"
"Nay," quoth Siddârtha, "if the bird were dead
To send it to the slayer might be well,
But the swan lives; my cousin hath but killed
The god-like speed which throbbed in this white Wing."
And Devadatta answered, "The wild thing,
Living or dead, is his who fetched it down;
'Twas no man's in the clouds, but fall'n 'tis mine,
Give me my prize, fair Cousin." Then our Lord
Laid the swan's neck beside his own smooth cheek
And gravely spake, "Say no! the bird is mine,
The first of myriad things which shall be mine
By right of mercy and love's lordliness.
For now I know, by what within me stirs,
That I shall teach compassion unto men
And be a speechless world's interpreter,
Abating this accursed flood of woe,
Not man's alone; but, if the Prince disputes,
Let him submit this matter to the wise
And we will wait the word." So was it done;
In full divan the business had debate,
And many thought this thing and many that,
Till there arose an unknown priest who said,
"If life be aught, the savior of a life
Owns more the living thing than he can own
Who sought to slay -- the slayer spoils and wastes
The cherisher sustains, give him the bird:"
Which judgment all found just; but when the King
Sought out the sage for honor, he was gone;
And some one saw a hooded snake glide forth, --
The gods come ofttimes thus! So our Lord Buddh
Began his works of mercy.
Yet not more
Knew he as yet of grief than that one bird's,
Which, being healed, went joyous to its kind.
But on another day the King said, "Come,
Sweet son! and see the pleasaunce of the spring,
And how the fruitful earth is wooed to yield
Its riches to the reaper; how my realm --
Which shall be thine when the pile flames for me --
Feeds all its mouths and keeps the King's chest filled.
Fair is the season with new leaves, bright blooms,
Green grass, and cries of plough-time." So they rode
Into a land of wells and gardens, where,
All up and down the rich red loam, the steers
Strained their strong shoulders in the creaking yoke
Dragging the ploughs; the fat soil rose and rolled
In smooth dark waves back from the plough; who drove
Planted both feet upon the leaping share
To make the furrow deep; among the palms
The tinkle of the rippling water rang,
And where it ran the glad earth 'broidered it
With balsams and the spears of lemon-grass.
Elsewhere were sowers who went forth to sow;
And all the jungle laughed with nesting-songs,
And all the thickets rustled with small life
Of lizard, bee, beetle, and creeping things
Pleased at the spring-time. In the mango-sprays
The sun-birds flashed; alone at his green forge
Toiled the loud coppersmith; bee-eaters hawked
Chasing the purple butterflies; beneath,
Striped squirrels raced, the mynas perked and picked,
The nine brown sisters chattered in the thorn,
The pied fish-tiger hung above the pool,
The egrets stalked among the buffaloes,
The kites sailed circles in the golden air;
About the painted temple peacocks flew,
The blue doves cooed from every well, far off
The village drums beat for some marriage-feast;
All things spoke peace and plenty, and the Prince
Saw and rejoiced. But, looking deep, he saw
The thorns which grow upon this rose of life:
How the swart peasant sweated for his wage,
Toiling for leave to live; and how he urged
The great-eyed oxen through the flaming hours,
Goading their velvet flanks: then marked he, too,
How lizard fed on ant, and snake on him,
And kite on both; and how the fish-hawk robbed
The fish-tiger of that which it had seized;
The shrike chasing the bulbul, which did chase
The jewelled butterflies: till everywhere
Each slew a slayer and in turn was slain,
Life living upon death. So the fair show
Veiled one vast, savage, grim conspiracy
Of mutual murder, from the worm to man,
Who himself kills his fellow; seeing which --
The hungry ploughman and his laboring kine,
Their dewlaps blistered with the bitter yoke,
The rage to live which makes all living strife --
The Prince Siddârtha sighed. "Is this," he said,
"That happy earth they brought me forth to see?
How salt with sweat the peasant's bread! how hard
The oxen's service! in the brake how fierce
The war of weak and strong! i' th' air what plots!
No refuge e'en in water. Go aside
A space, and let me muse on what ye show."
So saying, the good Lord Buddha seated him
Under a jambu-tree, with ankles crossed --
As holy statues sit -- and first began
To meditate this deep disease of life,
What its far source and whence its remedy.
So vast a pity filled him, such wide love
For living things, such passion to heal pain,
That by their stress his princely spirit passed
To ecstasy, and, purged from mortal taint
Of sense and self, the boy attained thereat
Dhyâna, first step of "the path."
There flew
High overhead that hour five holy ones,
Whose free wings faltered as they passed the tree.
"What power superior draws us from our flight?"
They asked, for spirits feel all force divine,
And know the sacred presence of the pure.
Then, looking downward, they beheld the Buddh
Crowned with a rose-hued aureole, intent
On thoughts to save; while from the grove a voice
Cried, "Rishis! this is He shall help the world,
Descend and worship." So the Bright Ones came
And sang a song of praise, folding their wings,
Then journeyed on, taking good news to Gods.
But certain from the King seeking the Prince
Found him still musing, though the noon was past,
And the sun hastened to the western hills:
Yet, while all shadows moved, the jambu-tree's
Stayed in one quarter, overspreading him,
Lest the sloped rays should strike that sacred head;
And he who saw this sight heard a voice say,
Amid the blossoms of the rose-apple,
"Let be the King's son! till the shadow goes
Forth from his heart my shadow will not shift."

เรื่อง The Light of Asia โดย Sir Edwin Arnold

บทที่ ๑


วันหนึ่งในฤดูร้อน พญาหงส์สีขาวสะอาดตัวหนึ่งนำฝูงบินผ่านพระอุทยานของพระเจ้ากรุงกบิลพัสดุ์ บ่ายหน้าไปทางทิศเหนือ สู่รัง ณ ยอดเขาหิมาลัยโพ้น ความขาวของฝูงหงส์ซึ่งทาบอยู่กับท้องฟ้าสีขาวนั้น เป็นประดุจทางช้างเผือก ยังความนิยมยินดีให้แก่ผู้พบเห็นยิ่งนัก แต่พระเทวทัตกุมารมิเป็นเช่นนั้น น้ำพระทัยของเจ้าชายพระองค์น้อยนี้เป็นพาล มุ่งแต่จะทำลายเป็นที่ตั้ง พอทอดพระเนตรเห็นพญาหงส์ เธอก็ทรงโก่งสายธนูขึ้นทันที ยกลูกศรขึ้นพาดสาย และน้าวหน่วงเต็มแรง ปล่อยศรวิ่งขึ้นไปเสียบอกพญาหงส์ ซึ่งกำลังร่อนร้องร่าเริงใจอยู่บนอากาศ นกที่น่าสงสารก็พลัดตกลงมาบนพื้นดิน ศรยังเสียบคาอกอยู่

กษณะนั้น พระสิทธัตถกุมาร พระโอรสแห่งพระเจ้ากรุงกบิลพัสดุ์ กำลังประทับอยู่ในพระอุทยานเหมือนกัน พญาหงส์ถลาร่วงลงมาตรงพระพักตร์พอดี เจ้าชายทอดพระเนตรเห็นเข้าก็บังเกิดความเวทนา ทรงอุ้มหงส์นั้นขึ้นจากพื้น ประคองกอดแต่เบา ๆ มิให้วิหคเคราะห์ร้ายนั้นตกใจ แล้วก็ทรงชักศรซึ่งเสียบเนื้ออยู่นั้นออกเสีย พลางชโลมแผลด้วยน้ำผึ้ง แล้วเอาใบไม้ผจงปิดปากแผลอย่างเบา ๆ แล้วก็ทอดถอนพระหฤทัย รำพึงถึงความทุกข์ของพญาหงส์อันมีกายปรากฏบาดแผลอันใหญ่นั้น

พระกุมารนั้นก็ยังทรงพระเยาว์นัก พระชันษาของเธอน้อย ชอบที่จะแสวงสุขอย่างเด็กอื่น แต่เธอกลับคิดใคร่ครวญถึงความเจ็บปวดของพญาหงส์ อันความทุกข์ซึ่งสำแดงอยู่ในตัวนกนั้นเป็นอย่างไรกันหนอ เพื่อให้รู้ความจริงโดยตนเองอย่างแน่ชัด พระองค์ทรงหยิบลูกศรขึ้น แล้วก็แทงลงตรงข้อพระหัตถ์ พิษศรเสียวปลาบไปถึงพระหทัย และพระกุมารก็ทรงเข้าพระทัยในทันทีนั้นเองว่า ความเจ็บปวดของนกนั้นสาหัสเพียงไร เธอจึงทรงปลอบนกด้วยพระวาจาอ่อนหวาน กระทำพระองค์เป็นมิตรกับสัตว์ตัวน้อย เพื่อมิให้มันตื่นตกใจต่อไป พอดีพระเทวทัตกุมารผู้ยิงพญาหงส์ก็เสด็จมาถึง และจะแย่งนกนั้นไปให้ได้ พระสิทธัตถกุมารก็ไม่ทรงยอม ด้วยเหตุว่าพระเทวทัตเป็นผู้ทำลายหงส์ แต่พระองค์เป็นผู้ประทานชีวิต ถ้าหากปล่อยนกให้แก่เทวทัตผู้อนุชา นกจะต้องตายเป็นแน่แท้ พระองค์ประกาศว่า จะทรงสั่งสอนความเมตตาแก่โลก ถ้าหากว่าพระเทวทัตจะทรงคัดค้าน ก็ขอให้ทรงเรียกนักปราชญ์มาตัดสิน ในที่สุด เทพเจ้าซึ่งปลอมพระองค์มาเป็นนักปราชญ์ ก็ทรงตัดสินว่า ผู้ใดกรุณาต่อสัตว์และเป็นผู้ช่วยเหลือสัตว์ ผู้นั้นเป็นเจ้าของ ด้วยเหตุนั้น ผู้ช่วยเหลือสัตว์เป็นผู้ให้ชีวิต แต่ผู้ทำลายชีวิตสัตว์ให้ดับล่วงไป ได้ชื่อว่าเป็นผู้เข่นฆ่า หาใช่เจ้าของสัตว์นั้นไม่ พระเทวทัตจึงแพ้ความ และพระสิทธัตถกุมารก็ได้พญาหงส์ไปเลี้ยงไว้ พระสิทธัตถกุมารนี้แหละ คือพระบรมศาสดาผู้ ประกาศศาสนาพุทธให้แก่ปวงชนทั้งปวง ให้เขาทั้งหลายได้พบเห็น และได้คงอยู่ในความสุขอันแท้จริง ความเป็นพระศาสดาผู้ตรัสรู้รอบด้าน ได้ปรากฏให้เห็นตั้งแต่พระชันษาน้อย ๆ เมื่อพระพุทธองค์ทรงจุติจากสวรรค์ มาเข้าพระครรภ์พระพุทธมารดา คือพระนางสิริมหามายาเทวี เป็นพระชาติสุดท้าย ซึ่งทรงสั่งสอนพระธรรมแก่ชาวโลกนั้น ได้บังเกิดรังสีส่องสว่างกระจ่างแจ้งขึ้นในยามค่ำคืนมืดสนิท เขาหินทั้งหลายส่งเสียงกัมปนาท ระลอกคลื่นในมหาสมุทรบรรเลงเพลงกล่อม และปวงบุปผชาตินานาพรรณ แย้มกลีบขยายชูช่ออรชรทั้ง ๆ ที่อรุโณทัยยังไม่ได้มาถึง พระพายพัดเย็นชุ่มฉ่ำ และสรรพสิ่งทั้งหลายดูเหมือนจะกระซิบบอกกันว่า ท่านทั้งหลาย ผู้ตายที่กำลังจะเกิด และผู้เกิดที่ตายไปแล้ว จงตื่นขึ้นและจงฟัง วันนี้พระพุทธเจ้าได้เสด็จลงมาปฏิสนธิแล้ว จงรู้และจงมีหวังเถิด

ในตอนเช้าวันนั้น พระโหราจารย์ได้ทูลถวายพระพร พระเจ้าสิริสุทโธทนะ พระพุทธบิดาว่า พระโอรสของพระองค์ได้ทรงปฏิสนธิแล้ว และจะทรงเติบโตขึ้นเป็นบุรุษอันใหญ่ยิ่ง เป็นผู้ทรงปัญญายอด หากมิเป็นพระมหาจักรพรรดิ ครองทั่วทุกทวีป ก็จะทรงเป็นพระบรมศาสดา โปรดบรรดาสัตว์โลกทั้งหลาย และช่วยมนุษย์ให้พ้นจากความโง่เขลาอันมืดมน

ครั้นพระพุทธมารดาทรงครรภ์ครบถ้วนทศมาส ก็ทรงประสูติพระโอรสใต้รุกขฉายาในป่าลุมพินีวัน เทพเจ้าทั้งหลาย เสด็จจากฟากฟ้าลงมาอัญเชิญพระวอทอง พ่อค้าชาวเมืองได้สดับข่าวก็เดินทางมาแต่ไกล เพื่อเอาของขวัญอันมีค่ามาถวายพระบรมราชกุมาร และในหมู่ชนทั้งหลาย ซึ่งเดินทางมาชมบุญบารมีนั้น มีฤๅษีตนหนึ่งทรงนามว่า อสิตฤๅษี ท่านผู้นี้ทรงบำเพ็ญพรตอยู่ใต้ต้นไม้ ได้สดับเสียงเทพยดาลงมาบอกว่า บัดนี้ พระพุทธเจ้าได้เสด็จลงมาในโลกแล้ว ให้ไปชมพระบารมีเถิด ท่านจึงรีบร้อนมาในเมืองกบิลพัสดุ์ ครั้นเดินเข้ามาใกล้ พระพุทธมารดาก็ทรงวางพระกุมารลงแทบบาท พระดาบส พระฤๅษีเห็นพระโอรสก็ร้องห้ามว่า อย่า อย่า พระนาง อย่าทรงวางพระโอรสลง แล้วพระฤๅษีก็ก้มลงกระทำอภิวันทนาการพระบรมกุมารถึง ๘ ครั้ง กล่าวว่า พระองค์นี้แหละ คือพระพุทธเจ้าอย่างแน่แท้ ด้วยปรากฏมีรังสีกุหลาบจ้าจากพระวรกาย พระลักษณะ ๓๒ ประการ ของมหาบุรุษปรากฏอยู่ในพระองค์พร้อมสิ้น พระองค์นี้แหละ คือผกาของปวงชนอันจะบานเพียงครั้งเดียวในระยะอสงไขยปี เมื่อบานแล้วก็ส่งกลิ่นหอมขจรขจายไปทั่วพิภพอบโลก ให้หอมหวานด้วยปัญญาปานมธุรส

ครั้นพระชนม์ของพระบรมกุมาร ลุถึง ๗ วัน พระพุทธมารดาก็เสด็จสู่สวรรคาลัย ด้วยเหตุว่าพระนางเธอประสูติพระโอรสประเสริฐ เทพยดาเจ้าทั้งปวงทรงรักใคร่ มิยอมให้เสด็จทนทุกข์เวทนาอยู่ในโลกนี้สืบไป จึงรับเสด็จพระนางไปสถิตอยู่ ณ สรวงสวรรค์ชั่วนิรันดร

ส่วนพระราชโอรสนั้น เมื่อพระชนม์ได้ ๘ พรรษา พระพุทธบิดาก็ทรงหาพระวิศวามิตรฤๅษีมาสั่งสอนศิลปวิทยา แก่พระกุมาร พระวิศวามิตรรับพระราชโองการ พอถึงวันฤกษ์ดี เรียกกุมารมาสั่งสอน

พระราชโอรสทรงยืนถือกระดานไม้จันทน์แดงขัดมันเป็นเงาวับ และมีริมขอบฝังพลอยอยู่ตรงหน้าพระอาจารย์ พระหัตถ์น้อย ๆ ผจงจับดินสอมั่น และพระเนตรอันสุกใสจับอยู่ที่พระอาจารย์ด้วยความเคารพและสนพระทัย

พระฤๅษีบอกว่า พระกุมารจงเขียนคัมภีร์นี้ลง แล้ว ท่านก็ท่องคาถาตายัตรี ซึ่งยากลึกล้ำ ผู้สูงยิ่งด้วยปัญญาและความรอบรู้เท่านั้นจึงจะเขียนได้ พระกุมารทรงฟังแล้วก็เขียนลงบนกระดานอย่างถูกต้อง ใช่แต่ภาษาเดียวเท่านั้น เธอยังเขียนเป็นภาษาเทวนาครี ยะวา เดียรถีย์ และอื่น ๆ อีกเป็นหลายสิบภาษา จนพระอาจารย์ต้องร้องว่า พอแล้วพระเจ้าข้า แล้วท่านก็สอนให้นับเลขถึงสิบ แต่พระกุมารทรงนับต่อไปได้ ถึง โกฏิ อสงไขย นะหุต และนีนหุต พระอาจารย์ต้องทูลว่า พอแล้ว แล้วก็สอนดาราศาสตร์ พระโอรสตรัสเล่าให้ฟังสิ้น ถึงโคจรของจักรวาล ดวงดาวใหญ่น้อยเดินไปอย่างไร เหตุใดจึงเกิดมีคน สัตว์ พืชผล และแม่น้ำ ในมหาสมุทรนี้เกิดจากปรมาณูเป็นต้น น้ำในแม่น้ำต้องความร้อนละลายเป็นไอ ลอยไป แล้วตกลงมาเป็นฝน น้ำฝนทำให้เกิดมหาสมุทร และ มหาสมุทรก็ทำให้เกิดฝน ความหมุนเวียนอันเป็นธรรมคาของโลกนั้น มีอยู่ดังนี้

พระฤๅษีจะสอนอะไร พระกุมารก็ทรงทราบสิ้น พระดาบสจึงก้มลงกราบพระกุมารแล้วทูลว่า

พระองค์เป็นศาสดาของอาจารย์ ข้าพเจ้าหาใช่ครูของพระองค์ไม่ ข้าพเจ้ามาถวายความรู้ กลับต้องมาเรียนจากพระองค์เสียแล้ว พระองค์ทรงรอบรู้ทั่วทุกสิ่งโดยมิต้องใช้หนังสือเลย

อันพระกุมารแห่งศากยวงศ์นั้น จะเก่งเพียงความรู้อย่างเดียวก็หาไม่ แม้ในการวางพระองค์ และในการประลองศึกฝึกกำลังเยี่ยงบุรุษนักรบก็หาอาจมีใครเทียบไม่ แต่น้ำพระทัยของเธอนั้นเต็มไปด้วยเมตตามาแต่พระชนม์ยังน้อย ๆ ยามเมื่อทรงเล่นสนุกกับพระสหาย แม้กำลังมีชัยในการละเล่น หากได้ทรงเห็นพระสหายหดหู่พระทัย ก็ทรงสงสารและหย่อนพระกำลังลง ให้พระสหายได้เป็นผู้ชนะบ้าง พระสิทธัตถกุมารนั้นทรงมีพระอัธยาศัยดังนี้

เมื่อทรงเจริญวัย พระทัยอันเมตตาก็แผ่กว้างขยายออกไปทุกที ประดุจต้นไม้ใหญ่ ซึ่งแตกใบกิ่งก้านไปจากเมล็ดพืชเพียงเม็ดเดียว ในวันหนึ่งพระพุทธบิดาได้ตรัสชวนพระกุมารไปทอดพระเนตรพิธีแรกนาขวัญ ชมความสดชื่นในท้องนาและการหว่านไถข้าวกล้าทั้งหลาย ซึ่งจะตกเป็นของพระกุมารทันทีที่พระพุทธบิดาเสด็จสู่สวรรคาลัย

เวลานั้นต้นไม้กำลังออกดอกงามสะพรั่ง ชาวนากำลัง ไถนาอยู่ริมลำธารอันมีน้ำไหลรินระหว่างหมู่ต้นตาลรายเรียง เป็นวสันตฤดู หมู่นกเบิกบานแจ่มใสส่งเสียงเจื้อยแจ้ว แมลงเล็ก ๆ และสัตว์เลื้อยคลานต่างก็มีความสุขอยู่ทั่วหน้า จาก ไกล ๆ ได้ยินเสียงตีกลองใหญ่อันแสดงว่าพิธีอาวาหมงคลได้มีขึ้นในที่ใดที่หนึ่ง พระมหากษัตริย์และพระบรมราชโอรสได้ทอดพระเนตรธรรมชาติ และทรงสดับเสียงเหล่านี้ด้วยความสุขอย่างยิ่ง

แต่ในท่ามกลางความชื่นบานเกษมสันต์หรรษานั้นเอง เจ้าชายพระองค์น้อย ได้ทรงมองซึ้งลงไป และทรงเห็นสิ่งซึ่งไม่มีใครได้เอาใจใส่มาแต่ก่อนว่า ในดอกกุหลาบอันสวยงามงามนั้นก็มีหนามอยู่ ในชีวิตซึ่งเต็มไปด้วยความรื่นรมย์นั้นมีความทุกข์

ดูเอาเถิด ชาวนานั้นต้องจับคันไถไปท่ามกลางสุริยะ แสงอันแผดจ้า ควายซึ่งลากคันไถนั้นเล่า ก็ต้องเดือดร้อนสาหัส เพื่ออะไรเล่า เพื่อการยังชีพไว้เท่านั้นเอง ดูไปบนอากาศนั้นเถิด พญาเหยี่ยวกำลังถลาไล่จับนกเล็กเป็นอาหาร นกเล็กเล่า ก็ไล่ต้อนฝูงผีเสื้อ ซึ่งบินหนีด้วยความตระหนกตกใจ จะดูไปในน้ำ การฆ่าและถูกฆ่าเพื่อยังชีวิต ก็มีให้เห็นประจักษ์แจ้ง เราฆ่าเขาเพื่อยังชีพ และเราก็ถูกฆ่าต่อไป เพื่อผู้อื่นได้ครองชีพไว้ ฆ่ากันมาตั้งแต่สัตว์เล็กจนถึงสัตว์ใหญ่ โลกอันดูงามแต่ภายนอกนี้ ภายในเต็มไปด้วยความทุกขเวทนาทั้งสิ้น อนิจจา

พระกุมารทรงรำลึกดังนั้นแล้ว ก็มิอาจประทับดูความน่าสังเวชของสัตว์โลกอยู่ ณ ที่นั้นได้ จึงเสด็จไปประทับเสียใต้รุกขชมพู่ลำพังพระองค์เดียว เพื่อทรงใคร่ครวญถึงทุกข์โศกของโลก ทรงรำพึงไปในพระทัยว่า ทำอย่างไรดีหนอ เหล่าสัตว์โลกผู้น่าสงสารทั้งหลายจะพ้นเสียได้ ซึ่งทุกขเวทนาทั้งปวงนี้

กษณะที่พระบรมโอรสทรงบำเพ็ญญาณรำลึกทางดับทุกข์ของสัตว์ใต้รุกขฉายานั้นเอง พระฤๅษี ๕ ตนเหาะผ่านมาทางอากาศ มาถึงต้นชมพู่ ก็มิอาจไปต่อไปได้ ต่างก็สนเท่ห์นัก มองลงมาเบื้องล่างเห็นพระมหาบุรุษประทับอยู่ มีพระรัศมีปรากฏจากพระวรกายเปล่งปลั่ง จึงรีบลงจากอากาศ ถวายนมัสการเปล่งเสียงสรรเสริญพระคุณ แล้วจึงพากันเหาะ ต่อไป
อฺธิฐานรอยพระบาทเจ้า ขอพื้นที่ทุกแห่งที่พระพุทธ.ประทีปแก้วได้ประทับลงแล้วจงมีแต่ความผาสุขสืบไป โดยฉับพลันทันที เทอญ

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย octavian : 13-10-11 เมื่อ 20:10

สมาชิก 1 คน ได้ "ร่วมมหาโมทนาบุญ" กับคุณ octavian ในข้อความนี้
rossukon (15-10-11)